Let the Corpses Tan (2017)

Genel Bakış

"Let the Corpses Tan", Fransız yönetmen ikilisi Hélène Cattet ve Bruno Forzani'nin imzasını taşıyan, görsel açıdan son derece cüretkar bir neo-noir / western-crime melezidir. Jean-Pierre Bastid ve Jean-Patrick Manchette'in aynı adlı romanından uyarlanan film, 1970'lerin İtalyan poliziotteschi ve Eurocrime sinemasına, aynı zamanda spagetti western estetiğine selam gönderen bir görsel şölen sunar. Aline Stevens'ın da içinde yer aldığı oyuncu kadrosu, güneyin kavurucu Akdeniz manzarasında geçen bu şiddet dolu hikâyeye hayat verir. Film, klasik bir soygun-sonrası gerilimini anlatım biçimi, kurgu yapısı ve görsel dili üzerinden tamamen yeniden inşa eder; bu yönüyle alışılmış suç filmi kalıplarının çok ötesine geçer.

Yapım, Cannes'dan Sitges'e kadar birçok festivalde gösterilmiş, kült sinema çevrelerinde "görsel bir deneyim" olarak anılmıştır. Cattet ve Forzani'nin önceki işleri "Amer" ve "The Strange Colour of Your Body's Tears" filmlerinde olduğu gibi burada da anlatı, geleneksel dramaturji kurallarından ziyade duyusal, neredeyse hipnotik bir ritim üzerinden ilerler. Bu nedenle film, hem bir suç hikâyesi hem de bir sinema-sanat deneyi olarak okunabilir.

Konu

Hikâye, büyük bir altın soygununun ardından, çete üyelerinin ganimetle birlikte ıssız ve terk edilmiş bir kıyı köyüne sığınmasıyla başlar. Bu harap kalıntılar arasında yaşayan heykeltıraş bir kadının evine sığınan grup, kısa süre sonra beklenmedik bir ziyaretle karşı karşıya kalır. Güven, ihanet ve hayatta kalma güdüsü arasında sıkışan karakterler, güneşin acımasızca yaktığı taşlık arazide, hem birbirleriyle hem de dışarıdan gelen tehditle mücadele etmek zorunda kalır.

Film, klasik bir "soygun sonrası her şey ters gider" anlatısını temel alsa da, bunu doğrusal bir biçimde anlatmaz. Zaman çizgisi parçalanır, aynı an farklı bakış açılarından tekrar tekrar gösterilir, görüntü ve ses tasarımı anlatının kendisi kadar önem kazanır. İzleyici, geleneksel bir gerilim takip etmek yerine, parça parça bir araya gelen bir bulmacanın içine çekilir.

Neden İzlenmeli?

"Let the Corpses Tan", sinema dilini alışılmadık bir biçimde kullanan, görsel kompozisyon ve ses tasarımıyla adeta bir duyu bombardımanı yaratan nadir yapımlardan biridir. Her kare, bir tablo titizliğiyle kurgulanmıştır; altın, kan, ter ve toz renkleri ekranı domine eder. Yönetmen ikilisinin giallo ve spagetti western türlerine olan hayranlığı, filmin her anında hissedilir.

Ayrıca film, geleneksel suç sinemasının "kahraman-kötü adam" ikiliğini bulanıklaştırır. Burada net bir ahlaki pusula yoktur; herkes kendi çıkarı peşindedir ve bu da gerilimi daha organik kılar. Ses tasarımı da en az görüntüler kadar önemlidir — silah seslerinden deri gıcırtılarına, metalik yankılardan rüzgârın uğultusuna kadar her detay, izleyiciyi fiziksel olarak sahnenin içine çeker.

Sinemayı sadece bir hikâye anlatma aracı değil, aynı zamanda bir duyu deneyimi olarak gören izleyiciler için bu film gerçek bir keşif niteliğindedir.

Kimler İçin Uygun?

Bu yapım, deneysel sinemaya, giallo ve Eurocrime türlerine aşina olan, görsel anlatımın öne çıktığı yapımlardan keyif alan izleyiciler için idealdir. Klasik, doğrusal anlatıya ve net bir kahraman-kötü adam ayrımına alışkın izleyiciler için film zorlayıcı olabilir. Ancak Tarantino tarzı stilize şiddeti, Sergio Leone'nin görsel ihtişamını ve Dario Argento'nun renk paletini sevenler, bu filmde tanıdık ama aynı zamanda tamamen özgün bir deneyim bulacaktır.

Sabırlı, görsel sembolizme açık ve sinemanın anlatım biçimleriyle oynanmasından keyif alan, sanat sineması ile tür sineması arasındaki çizgiyi önemsemeyen izleyiciler bu yapımdan en çok tatmini alacak kitledir.

Artılar ve Eksiler

Artılar:

1. Olağanüstü görsel yönetim ve sinematografi; her kare özenle tasarlanmış bir tablo gibi.

2. Yaratıcı, parçalı anlatım yapısı sayesinde izleyiciyi aktif bir biçimde hikâyenin içine çeken kurgu.

3. Ses tasarımının dramatik gerilimi güçlendiren, neredeyse karakter haline gelen kullanımı.

Eksiler:

1. Doğrusal anlatıya alışkın izleyiciler için kafa karıştırıcı ve zaman zaman yorucu olabilecek bir yapı.

2. Karakter gelişiminin görsel stile kıyasla arka planda kalması; bazı izleyiciler için duygusal bağ kurmayı zorlaştırabilir.

Tür ve Ton

Film; neo-noir, western ve giallo türlerinin kesişiminde konumlanır. Tonu, karanlık, gerilimli ve zaman zaman rahatsız edici derecede şiddetlidir, ancak bu şiddet her zaman estetize edilmiş, stilize bir biçimde sunulur. Güneşin yakıcı ışığı, toz, ter ve metal temalı görsel motifler filmin atmosferine egemendir. Mizah neredeyse hiç yoktur; yerini gerilim, paranoya ve varoluşsal bir yorgunluk alır.

Süre ve İzleme Deneyimi

Film yaklaşık 92 dakika sürmektedir ve bu süre, yoğun görsel ve işitsel bombardıman nedeniyle göründüğünden daha "dolu" hissettirir. İzleme deneyimi, geleneksel bir film izlemekten çok, bir sanat enstalasyonunu deneyimlemeye benzer. Bu nedenle filmi tek seferde, dikkat dağıtmadan ve mümkünse iyi bir ses sistemiyle izlemek, deneyimi en üst düzeye çıkaracaktır.

Benzer Yapımlar

• Amer (2009) – Aynı yönetmen ikilisinin giallo'ya olan tutkusunu yansıttığı önceki çalışması.

• The Strange Colour of Your Body's Tears (2013) – Cattet ve Forzani'nin bir diğer deneysel giallo yorumu.

• Django (1966) – Spagetti western estetiğinin köklerine inen klasik bir yapım.

• The Good, the Bad and the Ugly (1966) – Görsel kompozisyon ve gerilim kurma biçimiyle ilham kaynaklarından biri.

• Suspiria (1977) – Renk paleti ve ses tasarımıyla öne çıkan giallo başyapıtı.

• Bronson (2008) – Stilize şiddet ve görsel anlatım açısından benzer bir deneyim sunan yapım.

Son Değerlendirme

"Let the Corpses Tan", geleneksel suç sineması kalıplarını kırarak izleyiciye tamamen farklı bir deneyim sunan, cesur ve özgün bir yapımdır. Hikâyenin kendisinden çok, bu hikâyenin nasıl anlatıldığı önemlidir; bu da filmi sıradan bir soygun filmi olmaktan çıkarıp bir görsel-işitsel deneyime dönüştürür. Aline Stevens'ın da yer aldığı güçlü oyuncu kadrosu, stilize ve yoğun atmosferin içinde inandırıcı performanslar sergiler. Sanat sineması ile tür sinemasının sınırlarında gezinen, cüretkar ve unutulmaz bir sinema deneyimi arayanlar için bu film kesinlikle keşfedilmeyi hak ediyor.